Eine freie Initiative von Menschen bei mit online Lesekreisen, Übungsgruppen, Vorträgen ... |
| Use Google Translate for a raw translation of our pages into more than 100 languages. Please note that some mistranslations can occur due to machine translation. |
Alle Übersetzungen
Aus BiodynWiki
Gib einen Nachrichtennamen ein, um alle verfügbaren Übersetzungen anzuzeigen.
Es wurden 6 Übersetzungen gefunden.
| Name | Aktueller Text |
|---|---|
| V Tschechisch (cs) | Obecně se s včelou (*Apis mellifera*) setkáváme jako s jednotlivcem při návštěvě květu, kde saje nektar, opyluje květy a sbírá pyl do košíčků na zadních nohách. Tato berouc-a-dáváuci činnost se odehrává na periferii jejího životního prostoru. Polárně k tomu nalézá toto jednotlivé stvoření své centrum v úlu, kde se s tisíci dalšími spojuje k nejčilejší aktivitě a stává se článkem veškerozahrnujícího vnitřního života — života «Biene», organismu organizujícího se ze sebe sama, s orgánové přesně se členícími činnostmi. Co jinak zůstává v orgánových funkcích organismu oku skryto, zde se pohledu otevírá dělbou práce podmíněné dění snášivé královny, masy dělnic, které samy s dělbou práce obstarávají stavbu plástů, péči o plod, krmení královny, samočistění, přínos potravy a zásobování, jakož i trubců, kteří oplodňují královnu při jejím slunečním snubním letu. Každá z těchto časoprostorově jemně sladěných činností vzbuzuje dojem nezištné oběti. V teple, které včely v úlu vlastní činností udržují přibližně na 35 °C, vytvářejí inkarnační médium pro skupinovou duši: včelař hovoří o «Biene» — přírodně vznikajícím sociálním organismu, který předjímá nezištné chování, jež si lidé v budoucnosti musejí teprve osvojit v sociálním soužití ze síly Já. |
| V Deutsch (de) | Im Allgemeinen begegnen wir der Biene (''Apis mellifera'') als einzelne im Besuch der Blüte dort, wo sie den Nektar saugt, die Blüten bestäubt und den Pollen in ihren Höschen an den Hinterbeinen einsammelt. Diese nehmende und gebende Tätigkeit vollzieht sich in der Peripherie ihres Lebensraumes. Polar dazu findet dieses Einzelwesen sein Zentrum im Bienenstock, wo es sich mit tausenden von anderen zu regsamster Tätigkeit vereinigt und Glied eines alles umfassenden Innenlebens wird, dem Leben des «Bien», ein sich aus sich selbst heraus organisierender Organismus mit organhaft streng sich gliedernden Tätigkeiten. Was sonst in den Funktionen eines Organismus den Augen verborgen bleibt, hier öffnet sich dem Blick ein arbeitsteiliges Geschehen der eierlegenden Königin, der Masse der Arbeitsbienen, die ihrerseits arbeitsteilig Wabenbau, Brutpflege, Fütterung der Königin, Selbstreinigung, Futtereintrag und Bevorratung besorgen, sowie der Drohnen, die die Königin in ihrem sonnenwärts gerichteten Hochzeitsflug befruchten. Jede dieser raum-zeitlich fein aufeinander abgestimmten Tätigkeiten erweckt den Eindruck eines selbstlosen Opfergangs. In der Wärme, die die Bienen im Stock durch eigene Tätigkeit bei ca. 35 °C konstant zu halten suchen, schaffen sie das Inkarnationsmedium für die Gruppenseele: Der Imker spricht von «Der Bien», der naturhaft einen sozialen Organismus entstehen lässt, der ein selbstloses Verhalten vorausnimmt, das die Menschen sich im sozialen Miteinander aus der Kraft des Ich in Zukunft erst erwerben müssen. |
| V Englisch (en) | In general we encounter the bee (*Apis mellifera*) as an individual in its visit to the blossom, where it sucks the nectar, pollinates the flowers, and collects pollen in its baskets on the hind legs. This taking and giving activity fulfils itself in the periphery of its living space. Polar to this, the single being finds its centre in the beehive, where it unites with thousands of others in the most vigorous activity and becomes a member of an all-encompassing inner life — the life of the «colony», a self-organizing organism whose activities articulate themselves with organ-like strictness. What otherwise in the functions of an organism remains hidden from view, here a division-of-labour activity opens itself to the gaze: the egg-laying queen, the mass of worker bees — who in their turn attend to comb-building, brood care, feeding of the queen, self-cleaning, foraging, and provisioning — and the drones, who fertilize the queen in her sun-directed nuptial flight. Each of these spatially and temporally finely attuned activities awakens the impression of a selfless going-forth in sacrifice. In the warmth that the bees seek to maintain in the hive through their own activity at approximately 35°C, they create the incarnation-medium for the group soul: the beekeeper speaks of «the colony», which in a nature-given way allows a social organism to arise that anticipates a selfless behaviour that human beings will first have to acquire in their social life together out of the force of the I. |
| V Spanisch (es) | En general, nos encontramos con la abeja (*Apis mellifera*) como ser individual en la visita a la flor: allí donde sorbе el néctar, poliniza las flores y recoge el polen en sus corbículas, en las patas traseras. Esta actividad de tomar y dar se cumple en la periferia de su espacio vital. Polarmante a esto, ese ser individual halla su centro en la colmena, donde se une con miles de otras en la más animada actividad y se convierte en miembro de una vida interior que todo lo abarca: la vida del «Bien», un organismo que se organiza desde sí mismo, con actividades que se articulan con rigor de órgano. Lo que en las funciones de un organismo permanece habitualmente oculto a los ojos, aquí se abre a la mirada como un quehacer de división del trabajo: la reina ponedora de huevos, la masa de abejas obreras — que a su vez se reparte el trabajo de la construcción de panales, el cuidado de la cría, la alimentación de la reina, la auto-limpieza, la captación de alimento y el aprovisionamiento —, y los zánganos, que fecundan a la reina en su vuelo nupcial orientado hacia el sol. Cada una de estas actividades, finamente coordinadas en el espacio y en el tiempo, despierta la impresión de una entrega abnegada. En el calor que las abejas procuran mantener constante en la colmena mediante su propia actividad, en torno a los 35 °C, crean el medio de encarnación para el alma de grupo: el apicultor habla del «Bien», que de manera natural hace surgir un organismo social, anticipando un comportamiento desinteresado que los seres humanos, en la convivencia social, tendrán que adquirir aún en el futuro desde la fuerza del Yo. |
| V Französisch (fr) | En général, nous rencontrons l'abeille (''Apis mellifera'') seule dans sa visite des fleurs, là où elle suce le nectar, féconde les fleurs et récolte le pollen dans ses corbeilles fixées aux pattes postérieures. Cette activité de prendre et de donner s'accomplit à la périphérie de son espace vital. Polaire à cela, cet être singulier trouve son centre dans la ruche, où il s'unit à des milliers d'autres dans l'activité la plus intense et devient membre d'une vie intérieure qui embrasse tout — la vie du «Bien», un organisme s'organisant à partir de lui-même, aux activités s'articulant avec la rigueur d'organes. Ce qui, dans les fonctions d'un organisme, reste ordinairement caché aux regards, s'ouvre ici à la vue : un agir à division du travail — la reine qui pond des œufs, la masse des abeilles ouvrières, qui à leur tour, selon une division du travail, assurent la construction des alvéoles, le soin du couvain, la nourriture de la reine, l'autonettoyage, la collecte de la nourriture et le stockage, ainsi que les faux-bourdons, qui fécondent la reine dans son vol nuptial orienté vers le soleil. Chacune de ces activités finement accordées dans le temps et dans l'espace éveille l'impression d'un acte de sacrifice désintéressé. Dans la chaleur que les abeilles s'efforcent de maintenir constante dans la ruche à environ 35 °C par leur propre activité, elles créent le medium d'incarnation pour l'âme de groupe : l'apiculteur parle du «Bien», qui fait naître de façon naturelle un organisme social préfigurant un comportement désintéressé que les hommes devront acquérir à l'avenir dans leur vie sociale commune, par la force du Je. |
| V Polnisch (pl) | Na ogół spotykamy pszczołę miodną (''Apis mellifera'') pojedynczo, gdy odwiedza kwiaty — ssie nektar, zapyla kwiaty i zbiera pyłek w koszyczkach na tylnych nogach. Ta biorąco-dająca czynność dokonuje się na peryferiach jej przestrzeni życiowej. Biegunowo wobec tego to pojedyncze stworzenie odnajduje swoje centrum w ulu, gdzie łączy się z tysiącami innych do najruchliwszej działalności i staje się członem obejmującego wszystko życia wewnętrznego — życia «Pszczelnika», organizmu organizującego się z siebie samego, z działalnościami ściśle organicznie się członującymi. To, co zazwyczaj w funkcjach organizmu pozostaje ukryte przed oczyma, tutaj otwiera się przed spojrzeniem jako podziałowe zdarzenie — składające jaja matki, masy pszczół robotnic, które z kolei podziałowo troszczą się o budowę plastrów, pielęgnację czerwiu, żywienie matki, samoczyszczenie, zbieranie pokarmu i jego magazynowanie, a także trutni, które zapładniają matkę podczas jej skierowanego ku słońcu lotu godowego. Każda z tych przestrzenno-czasowo subtelnie na siebie nastrojonych działalności budzi wrażenie bezinteresownego ofiarowania. W cieple, które pszczoły w ulu przez własną działalność starają się utrzymywać na stałym poziomie ok. 35 °C, tworzą medium inkarnacji dla duszy grupowej: pszczelarz mówi o «Pszczelniku», który z natury tworzy organizm społeczny, który uprzedza bezinteresowne zachowanie, jakie ludzie w społecznym współżyciu z siły Ja będą musieli dopiero sobie wypracować. |






