Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1007/pl

Po obumarciu roślina pozostawia po sobie dwojakie: nasienie i wszystko to, co jest wspólne wyższym roślinom — korzeń, łodygę, liść i kwiat. Można to, w odróżnieniu od indywidualnego nasienia, nazwać Ogólno-Roślinnym. Roślina rośnie, kształtując swą postać, od nasienia do nasienia. W nowo tworzącym się nasieniu odciska się jednak każdorazowo na nowo to, co kosmiczne, «das als Form der Pflanze im Samen lebt» («co jako forma rośliny żyje w nasieniu»). W kiełkowaniu obumiera nasienie, kiełek się rozwija i jest teraz silnie poddany działaniu ziemskich sił. Lecz siła nasienna działa nieustannie dalej; prześwietla dążący w głąb korzeń, prześwietla równie dobrze strzelającą pionowo w górę łodygę i żebra liści parcia bocznego ku formie; objawia się wreszcie w postaci i kwiecie jako obraz Istoty, która duchowo jako forma żyła w nasieniu. Ukryty w kwiecie, spędza się pęd ku zalążni, która — biegunowo do rozkwitającego kwiatu — zamyka się w osłonę zawiązków nasiennych. Tu, w zawiązku nasiennym, jednoczy się siła nasienna z «koroną» Ogólno-Roślinnego — pyłkiem. W obumieraniu rośliny dojrzewa ten dwoisty zawiązek do nasienia. Zawiera ono wszystko to, co wcisnęło się weń, napełniło substancjalnie i ukształtowało jako obecne, ziemsko-kosmiczne dzianie się w przestrzeni i czasie.

287