Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1009/pl

W resztkach roślinnych, we wszystkim, co nie stało się nasieniem, lecz od niego pozostało — mamy do czynienia z produktami przestrzenno-czasowego przyrodniczego dziania się. Noszą one jeszcze w kompozycji swej substancjalności ślady życia i siły nasiennej. Zagrażają im jednak całkowite popadnięcie w śmierć, w mineralizację. I to też się dzieje i musi się dziać, ponieważ roślina potrzebuje martwych soli mineralnych, by mocą swej eterycznej organizacji budzić je do nowego życia. Tylko że winno się to dokonywać we właściwym czasie i we właściwej mierze. Natura ma zaś moc, by proces ten mineralizacji spowalniać czy wręcz powstrzymywać i przekierowywać ku czemuś nowemu. To, co wtedy powstaje, jest humusem. Resztkami roślinnymi i zwierzęcymi pozostałościami powracającymi do ziemi i przemieniającymi się w humus — Ziemia użyźnia samą siebie. Użyźnia się ona zgodnie z maksymą: «Życie użyźnia życie». W powstawaniu humusu rodzi się kompozycja substancjalna, która dopiero zasługuje na miano najbardziej elementarnego nawozu w gospodarstwie przyrody.