Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1027/pl

293

dwutlenek węgla (CO₂) uchodzi jako gaz przez skórę pryzmy do powietrza zewnętrznego (Rysunek 16). W BKV maksimum osiągnięto po trzech do czterech tygodniach, by następnie po siedmiu tygodniach gwałtownie opaść i potem opadać równomiernie aż do końca badania po roku. Inaczej rzecz miała się z odgazowaniem amoniaku, które zaczęło się od samego początku, w drugim i trzecim tygodniu osiągnęło wartość maksymalną i po sześciu tygodniach opadło niemal do zera. W tym okresie wydzielania amoniaku — przy materiałach bogatych w białko, jak odpadki warzywne, również siarkowodoru — na zewnątrz wydostają się chmury zapachowe, które powinny możliwie pozostawać wewnątrz pryzmy: «ein Organisches ist umso gesünder, je mehr es im Innern und je weniger es nach außen riecht» (im zdrowsza jest materia organiczna, tym więcej pachnie w środku, a mniej na zewnątrz). Emanacja zapachowa jest znakiem wciąż jeszcze bujnego, bezkształtnego dziania się. Wskazuje ona na nieodwracalne straty substancji. Kres temu kładzie pojawiające się w drugiej fazie zagrzybienie (grzyby kapeluszowe). Ono właśnie, choć samo bujne i przenikające całą pryzmę, hamuje dominujący w pierwszej fazie bakteryjny rozkład. Równolegle do zagrzybienia zamiast amoniaku zaczyna powstawać azotan, którego zawartość w następnych miesiącach stale wzrasta i — poprzez białkopodobne stadia pośrednie — wchodzi w tworzenie humusu.