Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1032/pl

Staje się ona widoczna w nagłym osiadaniu pryzmy. Po poprzedniej fazie suchej leży ona teraz gęściej i nawilża się sama, gdy przez rozkład trudno rozkładalnych błon komórkowych płyn wydostaje się z wakuoli komórkowych i przestrzeni międzykomórkowych (Rysunek 16, s. 292). Pryzma zamyka się silniej wobec świata zewnętrznego, nie wydziela już żrącego zapachu, i w wilgotno-wodnistym środowisku zachodzą rozliczne przetworzenia, przemiany i nowe tworzenie się substancji. Małe zwierzęta, a przede wszystkim skoczogonki, przejmują kierownictwo; rozdrabniają materiał, żywią się mikroorganizmami i grzybami, zmniejszając tym samym ich populacje. Chaotyczne wrzenie fazy 1 i 2 zaczyna się — dzięki masowemu rozmnożeniu się małych zwierząt — porządkować i dzielić na napowietrzone przestrzenie wewnętrzne. Warunki środowiskowe zmieniają się, i odpowiednio do tego skoczogonki metamorfizują się z robaczkowatych, mało zróżnicowanych form ku formom z wyraźnie zaznaczającymi się ukształtowaniami organów. Z BKV wynika, jak jeden gatunek następuje po drugim i znów znika. Tak żyje w ciemności pryzmy świat małych zwierząt ewolucyjnie niższym, niejako roślinno-zwierzęcym bytowaniem. Przenika je częściowo od wewnątrz, częściowo z zewnątrz, siła różnicująco działającego pierwiastka duszewno-astralnego. To odczuwające życie czyni z pryzmy kompostowej organizm. W trzeciej fazie dokonuje się w niej przejście z jeszcze bezkształtnego stanu wodnistości ku stanowi przeformowanego erdig-festen — ziemistej twardości — jedna jedyna wielka przemiana substancji.