Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1034/pl

Z trzecim, wilgotno-wodnistym stadium uaktywnia się przede wszystkim eter chemiczny, zwany też Klangäther — eterem dźwięku. Rodzaje eterów kontrastują funkcjonalnie z żywiołami, z którymi są ewolucyjnie wspólnego pochodzenia. Podczas gdy w stadium wodnistym pryzma przybiera bardziej gęstą, jednorodną konsystencję, eter dźwięku, czyli chemiczny, rozszczepuje życie pryzmy w niezliczoną wielość poszczególnych komórek — nie przypadkowo jednak, lecz w stale zmieniającym się porządku. Rozdziela i łączy w coraz to nowe warianty. Tym, co istotne, nie są poszczególne bakterie, pierwotniaki, glony, grzyby, robaki, larwy i tym podobne, lecz to, co rozgrywa się pomiędzy nimi — interwał. Ujęte w obraz: procesowe wydarzenie w pryzmie kompostowej można porównać do symfonii. W symfonii dźwięki i interwały, które dźwięki od siebie oddzielają, a zarazem łączą, tworzą rytm, melodię i harmonię. Symfonia ma zazwyczaj cztery części, każda ma swój temat, który rozbrzmiewa w strumieniu ruchu dźwięków, powtarza się i wariuje. W tym samym sensie działa eter dźwięku, czyli chemiczny, w pryzmie kompostowej — nie w żywiole powietrza dźwięków, lecz w wilgotnym żywiole ziemistych substancji. W tych ostatnich jest on nośnikiem wszystkich rytmów, powtórzeń i metamorfoz, aż do punktu końcowego, gdzie ukazuje się dojrzały humus. Tak można na humus — w wariacjach jego liczbowych kompozycji węgla (C), tlenu (O), azotu (N), wodoru (H) i siarki (S) — patrzeć niejako jak na ziemskie zwierciadło sferycznych harmonii.