Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1036/pl

Po stratach substancji w pierwszej i drugiej fazie oraz przebudowie materii w trzeciej objętość pryzmy stopniowo się zmniejsza. Przechodzi ona w stan erdig-festen — staje-się-ziemistą-stałością; konsoliduje się i strukturyzuje jednolicie w pewnego rodzaju substancjalnej nowopowstałości, jaką jest Dauerhumus — trwały humus (Rysunek 16, s. 292). Proces ten uwidacznia się nie tylko w czernieniu i luźno grudkowatej strukturze, lecz także w jakościach zapachowych i smakowych — w postrzeżeniach, które prowadzą głębiej ku istotowej naturze tego, co substancjalne. Pryzma wypełnia się od wewnątrz łagodnym, ziemistym zapachem. Jakościowość smaku jest immanentna samemu procesowemu wydarzeniu: pryzma kompostowa wkracza teraz w stan, w którym rozmnażający się masowo świat drobnoustrojów i drobnych zwierząt przejmuje rządy. Jest on ewolucyjnie niższego rodzaju, żyje w mroku i wilgoci