Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1038/pl

296

Jeśli wsunie się rękę w pryzmy kompostową znajdującą się na początku fazy uziemniania, trzyma się w dłoniach ciemnobrązową do czarnawej substancję, zawierającą jeszcze ostatnie, zasiedlone przez mikroby resztki korzeni, łodyg i liści, często przeniknięte kłębowiskiem wielkiej masy wspomnianych kompostwurm. Robaki i inne drobne stworzenia obumierają, gdy tylko ostatnia resztka organicznych pozostałości zostaje strawiona i — w endogenicznej symbiozie z bakteriami jelitowymi — staje się odchodem. Ten ostatni, jako eterycznie ożywiona substancja, jest niejako impregnowany siłami astralnymi, które masa trawienna pochłonęła w przejściu przez zwierzęcy przewód pokarmowy. Sprawiają one z jednej strony przemianę humusu odżywczego w humus trwały i powściągają rozkładową czynność mikroorganizmów lub wręcz kierują ją ku budowaniu. Z drugiej strony to właśnie pośredniczone przez zwierzę siły astralne umożliwiają połączenie z minerałami ilastymi, prowadzące do tworzenia kompleksów ił-humus. Można w tej końcowej fazie z pełnym prawem mówić o astralizacji, o uduchowieniu duszą kopca ziemnego. Wszystko formuje się i indywidualizuje organizmicznie w jednolitą całość.