Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1041/pl

w nadzmysłowym. Eter życia jest w pryzmie kompostowej stwórcą życia wielkiej różnorodności istot żywych. Życie to jest zarazem nasycone sensem. Gdy to, co nasycone sensem, obumiera w formę, eter życia zostaje wyzwolony, aby na nowo komponować substancje w żywy związek — na końcu w humus. Humus staje się z jednej strony, na podstawie tlenu w nim zawartego, stróżem życia; z drugiej strony zawiera humus azot, który — podobnie jak tlen i inne — wpleciony jest w bogatą wariantami kompozycję substancji zbliżoną do białka. Substancjalnie azot tworzy pomost ku temu, co astralno-istotowe, ku temu, co nadające sens. Wolno z tego wywnioskować, że eter życia jest w humusie właściwą siłą kształtującą, której służą jego trzej starsi krewni: eter ciepła, eter światła i eter chemiczny. Czy nie staje się właśnie siłą kształtującą przez to, że za pośrednictwem azotu posiada zdolność przybliżania tego, co astralne, ku temu, co eteryczne i fizyczne? Czy nie czyni przez to kompost (humus trwały) najbardziej elementarnym nawozem dla bodenständige Dauerfruchtbarkeit — trwałej żyzności zakorzenionej w glebie? Czy nie nadaje ten tak stający-się-siłą-kształtującą eter życia żywemu związkowi «gleba i roślina» mocy formowania się w całości, indywidualizowania się i stawania się wiernym odbiciem swej zakorzenionej w nadzmysłowym istoty? Gdziekolwiek rozpoznajemy w tym, co żywe, wzajemnie na siebie oddziałujące, sensowne lub pełne mądrości związki — śledzimy ślady etera życia.