Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1042/pl

297

Ujęte w całości, można podsumowująco powiedzieć: obumarłe z wyższego żywego związku organiczne substancje odpadowe podlegają w pryzmie kompostowej, w trybie rozkładowym, ponownemu — jednak chaotycznie przebiegającemu — ożywieniu, a następnie, w trybie budowania, sukcesywnej przemianie i ponownemu obumieraniu w uziemszczoną formę humusu. Ten jednak nosi w sobie zarodek nowego życia na Ziemi: «nasienie uniwersalne tego, co ogólno-roślinne» — Universalsamen des Allgemein-Pflanzlichen. W tym sensie humus jest nawozem z życia dla rozwinięcia wyższego życia, to znaczy dla wegetatywnego rozwoju roślin kulturowych. Nawóz kompostowy jest — niczym dojrzewający owoc, który żywi człowieka i zwierzę — owcem żywotnym dla gleby i rośliny. Przez niego to, co minione, łączy się z tym, co teraźniejsze, i umożliwia to, co przyszłe.