Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1056/pl

Podobnie jak na użytkach zielonych, tak i w ogrodnictwie brakuje dojrzewającej glebobocznoci; jedna kultura następuje po drugiej. Gleba przez większą część roku musi być utrzymywana na wysokim poziomie żyzności, w wiosennym nastroju sprzyjającym wzrostowi. Kształtowanie się owocu jako pokarmu lub paszy nie dokonuje się w fazie generatywnej, lecz w czasie najintensywniejszego wzrostu. Ogromne masy plonów świeżej, pełnej życia substancjalności opuszczają pole i zagrodę. To, co pozostaje — przede wszystkim masa korzeniowa — staje się humusem odżywczym dla następnej kultury. W zamian za to eteryczno-biologicznie kształtująca siła przesyconego astralnie humusu trwałego schodzi na dalszy plan. To, co na polu w okresach spoczynku gleby dokonuje się samo z siebie — przemiana humusu odżywczego w trwały — musi być ziemi ogrodowej dostarczone z zewnątrz jako dojrzały kompost. Działa on — zależnie od rodzaju uprawy — w sposób specyficznie łagodnie aromatyzujący na smak i zapach, wzmacniając strukturę tkanek, zachowując świeżość oraz potęgując połysk i barwę.