Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1066/pl

Inaczej jego biegunowe przeciwieństwo — niskopiennik, uprawiany w zamkniętych plantacjach monokulturowo na szybko rosnącej podkładce. Wyrasta raczej jako słabo drewnieący pęd z gleby i owocuje blisko ziemi, niejako w wieku młodocianym. Kambium, które w wysokopienniku hamuje nadmierny wzrost, wymaga w niskopienniku ciągłej stymulacji przez bogaty w humus, dobrze przenikliwy dla korzeni biegun. Kształtująca siła i żywotność humusu kontynuuje się niejako w kambium. Niskopiennik potrzebuje nawozu, który w żadnym razie nie pobudza wybujałego wzrostu, lecz w swojej sile kształtującej — żywo przeastralowanej przez larwy i dżdżownice kompostownika — jest pokrewny samemu kambium. W wysokopienniku zmineralizowana ziemia wynicowuje się ku górze w pień i rozgałęzienia korony. W wybujałym niskopienniku to wynicowywanie jest ograniczone na korzyść równie wysokiej żywotności zarówno w przestrzeni korzeniowej, jak i w strefie korony. W tym samym sensie działa też intensywne nawożenie zielone pielęgnowane w sadownictwie nisko- i półpiennym.