Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1074/pl

To, co wyłania się z trawiennej działalności zwierząt, otrzymuje swoją siłę nawozową dzięki szczególnej naturze bytu duszewnego. O roślinach powiedziano: «Lebendiges düngt Lebendiges» (żywe użyźnia żywe) — tak samo obowiązuje dla zwierząt: «Seelisches düngt Seelisches» (duszewne użyźnia duszewne). Na ten stan rzeczy wskazano obszernie w rozdziale «Die Seelenorganisation oder der Astralleib des landwirtschaftlichen Organismus» (Organizacja duszewna czyli ciało astralne rolniczego organizmu), s. 111 nn. Do najwyższej siły nawozowej na poziomie czystego działania przyrody doprowadza duszewna natura przeżuwaczy, a wśród nich szczególnie natura bydła (zob. rozdz. «Das Rind»). Rozumienie siły nawozowej jako sumarycznego działania poszczególnych tak zwanych składników odżywczych wyrasta z teorii, której nikt już nie kwestionuje. Natomiast poszukiwanie wartości nawozowej — jak wielokrotnie podkreślano — w «kompozytorze» (w kozie, owcy lub bydle), z którego natury substancje układają się właśnie w ten a nie inny porządek, przełamuje materialistyczne bariery i uwalnia spojrzenie dla pytań, które kierują się ku rzeczywistości życia, duszy i ducha. Gdy się tym pytaniom poświęca uwagę, okazuje się, że wartość nawozowa jest tym wyższa, im bardziej zgodnie z istotą trzyma się, żywi, pielęgnuje i hoduje zwierzęta. To wszystko wyzwala z istoty zwierząt domowych siły, które użyźniają. Ukształtowane jako organizm gospodarstwo rolne spełnia te warunki.