Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1081/pl

Głęboka ściółka wymaga jednak największego zużycia słomy — do 15 kg na zwierzę i dzień, w porównaniu z oborą na ściółce udeptanej, gdzie wystarcza 3 do 5 kg, i z legowiskowymi boksami na ściółce — 0,5 do 1 kg. W interesie wytwarzania obornika stałego, a tym samym minimalizowania powstawania gnojowicy, w oborach z udeptaną ściółką i boksach legowiskowych można odpowiednio zwiększyć nakłady na podściółkę. Połączenie obory na uwięzi (żywienie, pielęgnacja) z nocnym pobytem w głębokiej ściółce zmniejsza zużycie słomy. Górne warstwy podściółki w głębokiej ściółce — materia legowiskowa — nagrzewają się do ok. 30°C i przechodzą przy umiarkowanym rozkładzie substancji pierwszą, czyli cieplną fazę pryzmy kompostowej. Pod wpływem udeptywania przez zwierzęta leżące poniżej warstwy podściółki ulegają zagęszczeniu; ochładzają się i przechodzą w procesy fermentacyjne; przy braku dostępu powietrza w coraz większym stopniu podlegają fermentacji. Analogicznie do fazy 2 pryzmy kompostowej, wybujały rozrost drobnoustrojów jest hamowany przez

306