Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1099/pl

Nawożenie obornikiem jest dobrodziejstwem dla wszystkich upraw: świeży — dla psiankowatych, ziemniaków i pomidorów; częściowo rozłożony — dla okopowych i zbóż; zmineralizowany — dla wieloletnich upraw pastewnych polowych oraz dla łąk, pastwisk, ogrodnictwa i sadownictwa. Ze względu na trwale wysoką siłę nawożącą nie każda uprawa wymaga corocznego nawożenia; w ramach starannie skomponowanej płodozmianu wystarczy nawozić okopowe co trzy lata. Dla dobrego plonowania zapotrzebowanie okopowych pokrywa dawka ok. 300 dt/ha. Jeśli chodzi o całkowite zasoby nawozu w gospodarstwie, idealna jest roczna dawka jednej dużej jednostki przeliczeniowej (DJP) na ha (1 DJP odpowiada 500 kg masy ciała). W stadzie krów łącznie z odchowem można średnio przyjąć 1 DJP na sztukę. Jedna DJP bydlęca wytwarza, zależnie od ilości ściółki, od 80 do 100 dt obornika stałego. Wliczając nawozy pozostałych zwierząt hodowlanych, obsada jednej DJP na ha jest w mniejszych i średnich gospodarstwach osiągana, a niejednokrotnie nawet przekraczana; w przypadku wielkich gospodarstw z przeważającą uprawą roli liczba DJP na ha spada granicznie do 0,4–0,3. Obornik bydlęcy stanowi główną masę, do której w miarę możliwości domieszane są w mniejszych ilościach nawozy z pozostałego pogłowia zwierząt domowych. Nadwyżki nawozowe stosuje się w ramach płodozmianu pod wyeksploatowaną jarinę przed główną rośliną pastewną, w ilości ok. 100 dt.