Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1113/pl

• Korzeń odkrywa sobie większą przestrzeń glebową;
• wykształca się zgodnie ze swoją gatunkową dyspozycją w ideotypowo doskonały sposób;
• korzeń palowy (typ kosmiczny) — marchew, burak ćwikłowy, rzodkiewka, szpinak — wykazuje silny wzrost w głąb i jest bocznie obramowany drobnym systemem korzeniowym zwężającym się piramidowo ku dołowi (Rysunek 17).
• U rzodkiewki owocniki wykazują tendencję do pogrubienia hypokotylu — do ukształtowania doskonałej kuli, od której korzeń wyraźnie się oddziela. Przy NPK to przejście było wykształcone bardziej rzepowato; korzeń palowy zanikał i rozgałęział się blisko powierzchni.
• Również u typu korzenia z natury sferycznie wykształconego, silnie rozdrobnionego (irdischer Wurzeltyp — ziemski typ korzenia) — fasola karłowa, cebula, zboża — przy NPK zjawisko dezorientacji korzenia wobec gatunkowej dyspozycji ujawniało się wyraźniej.
• Co do budowy źdźbła (długości międzywęźli) różnice były ledwo zauważalne, natomiast przy nawożeniu kompostem obornikiem stale rzucało się w oczy wydłużenie najwyższego, kłosonośnego członu źdźbła. Ten przypływ witalności zaznaczał się też u podstawy źdźbła wyższym stopniem krzewienia — czyli większą liczbą kłosonośnych źdźbeł na jedną roślinę.
• Co do rozwoju liści: przy pełnym świetle dziennym wygląd liści zbliża się przestrzennie — w formie, barwie, ząbkowaniu, owłosieniu, budowie blaszki liściowej, spoistości kutikuli — do kseromorficznego ideotypu gatunku; tak samo czasowo, w następstwie liści od

315