Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/113/pl

Tak zwane «poatlantyckie epoki kulturowe» — geologicznie: holocen — wzięły swój początek po cofnięciu się pokryw lodowych w Europie i w górach Azji Środkowej, pozostawiając potężne pokrywy zwietrzeliny i nanosów lessowych, które stały się po dziś dzień wyjściowym materiałem dla kształtowania się gleb. W Starym Testamencie oraz w mitach ludów mowa jest o «wielkiej powodzi», o potopie. W tym mitycznym obrazie zachowany został — zarówno z punktu widzenia historii Ziemi, jak i historii świadomości — upadek legendarnego kontynentu Atlantydy u schyłku epoki atlantyckiej: geologicznie trzeciorzęd i czwartorzęd. Jako pierwsza spośród poatlantyckich epok kulturowych rozkwitła kultura praindyjska w ósmym do szóstego tysiąclecia p.n.e.<ref>Rudolf Steiner: Die Geheimwissenschaft im Umriss, GA 13, Dornach 1989, S. 273 ff. – Eine Datierung der nachatlantischen bzw. nacheiszeitlichen Kulturepochen wird umso eher möglich, je weiter sie fortschreitend in historischen Dokumenten Konturen gewinnen. Diese aber sind nur der äußere Ausdruck einer jeweils vorherrschenden Bewusstseinsverfassung der Menschen ihrer Zeit.