Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1154/pl

To, co nad tym rozstrzyga, jest sumieniem, do którego wchodzą ostatecznie wszystkie myśli, uczucia i impulsy woli, i od którego wszystkie czyny otrzymują swoje szczególne moralno-etyczne piętno. W dawnym chłopstwie obowiązywało powiedzenie: «Der Tritt des Bauern düngt» («Krok chłopa nawozi»). Biegło się trzymając lejce za pługiem, albo jako siewca przez pole, albo w niedzielnym obchodzie przez pola. Jak prawdziwe było niegdyś to powiedzenie, tak prawdziwe jest w metamorfozie i dziś. Niegdyś z ludowego przeżywania była jeszcze bezpośrednio instynktywnym doświadczeniem to, co ziemia mówi kroczącemu po niej, co przemawia z nastrojów otoczenia, co gleba wdycha, a co wydycha. Wiedziało się wówczas, co jako następne logicznie czynić. Dziś pewność «czynienia w odpowiedniej chwili właściwego właściwie» musi być na nowo zdobyta z siły duszy świadomości. Krocząc po polu — powiedzmy po skończonej pracy, wypełnionym wieloma wrażeniami dnia — czuje się pewność wyłaniającą się z nieznanych głębin duszy, która nie pochodzi z myślenia związanego ze zmysłami. Z odczucia całości gospodarstwa i wszystkich jego aktualnych odniesień życiowych wie się nagle, co następnego dnia czynić — czy to kierując uwagę na obszary gospodarstwa, które wypadły z pola widzenia, czy też że ta lub inna uprawa pilnie wymaga zabiegu pielęgnacyjnego, jak zgrzeblenie albo oprysk preparatami. Nawiedzają intuicje, które z głucho przeczuwającej woli rozświetlają się ku świadomości. Wie się, że stoi w żywym duchowo strumieniu od wczoraj ku dziś i od dziś ku jutru. Wpuszczać idee myśląc tak w pracę, żeby chwytały one czując wolę w pracy — to otwiera drogę dla intuicji prowadzących do nowej sztuki nawożenia z ducha, do sztuki ożywiania materii, «das Feste, Erdige selber» («samego stałego, ziemistego»).

325