Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/119/pl

Żadne zewnętrzne dokumenty z owych pradziejowych czasów nie przekazują nam wiedzy o wysokiej kulturze praindyjskiej. Dokonał się w niej krok w świadomości ku kontemplatywnemu przeżywaniu bożej mądrości, w której praIndyjczyk czuł się wsnuty jak w swoją duchową ojczyznę. Przeświecała mu ona istotowo przez całe ziemskie bytowanie. Dopiero późniejszym czasom — mniej więcej w przejściu w trzecie tysiąclecie przed Chrystusem — przypadło w udziale, że wraz z utratą dawnej bezpośredniości duchowej pojawiło się odczucie, iż świat zmysłów jest jedynie pozorem, jest Mają. W tym przebudzeniu ku zmierzchowo-kosmicznej świadomości praIndyjczyk pozostawał pod przewodnictwem kapłaństwa i był prowadzony przez wysoką mądrość siedmiu wielkich nauczycieli dawnych Indii. Ci pranauczyciele zwani byli siedmioma świętymi Riszimi, przez nich mówiły «największe tajemnice naszego układu słonecznego, świata w ogóle».