Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1193/pl

Myślenie w kategoriach polarności jest kluczem do rozumienia ewolucji. Konstytuuje ono wręcz sposób, w jaki Goethe obserwował przyrodę; wzorcowo wykłada go w swojej «Metamorfosis roślin». Jako człowiek oka Goethe opierał swe badania na tym, co z rośliny jest widzialne jako nadziemna postać — jej część podziemna, korzeń, pozostawała poza zasięgiem wzroku. Gdy włączymy i ją — trzeba w akcie abstrakcji uczynić niewidzialne widzialnym, odsłaniając korzeń z ziemi — staje się uchwytna naocznie polarność korzenia i kwiatu. Prajedność rośliny rozszczepia się w tym, co ziemskie, na dwa bieguny. To, co łączy je merkurialnie, to dźwigana ku górze wraz z łodygą następstwo liści. Liść naocznia środek między biegunami. W wznoszeniu tej trójności postać rośliny jawi się jako całość, która w kwiecie najczyściej staje się obrazem swej istoty.