Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1194/pl

Trójność jest w zarodku nasienia zarysowana delikatnie i jako przynależna sobie wzajemnie. Wychodząc od środka, od pączka zarodkowego, różnicuje się i wyodrębnia korzeń ku dołowi, pęd ku górze. Wszędzie w dziele stworzenia przyrody znajdziemy środek między dwoma biegunami — determinowany jednak w swych merkurialnych funkcjach. W trójności korzenia, kwiatu i środkotwórczego liścia roślina jest dziełem doskonałym. To samo dotyczy tego, co w człowieku jest przyrodą — jego ciała i jego organów. Organ skóry na przykład, który dzieli się na unerwioną, zmysłowo czynną naskórkę (Epidermis), przetykaną krwią skórę właściwą (Corium) i czynną w przemianie materii tkankę podskórną (Subcutis). To samo odnosi się do organizmu rolniczego: zmysłowa funkcja skał w głębinach, aktywność trawienia wiatru i pogody w wyżynach oraz — jako człon środka — gleba.