Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1216/pl

345

Przez lato pod bezpośrednim nasłonecznieniem wzrasta substancjalna kompozycja wzrostu paszowego. Pasące się stado krów postrzega to stopniowo w trawieniu. Jesienią proces dojrzewania paszy i jej kosmiczno-jakościowej analizy przez krowę osiąga swój punkt szczytowy. W obserwującym współprzeżywaniu możemy to sobie uprzytomniać. Stąd wyrasta rozumienie wskazówki Rudolfa Steinera, by jesienią zbierać z pastwiska krowie łajno potrzebne do następnej preparacji. W tym nawozie krowim mamy przed sobą w znacznej mierze amorficzną masę — końcowy produkt przemiany materii, który zawiera coś należącego istotowo do krowy, gdyż zostało przenikniete jej duszewną istotą, lecz przez nią nie przejęte na własność. Wydalając, dokonuje ona niejako wyrzeczenia. Nawóz krowi, pozostawiony samemu sobie, wtopić by się musiał w ogólny przyrodniczy proces tworzenia humusu. Zamiast tego odwracamy normalny tok naturalnego zdarzenia pierwszym teraz następującym krokiem preparacji (por. rysunek 23, s. 347):