Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1267/pl

Współbrzmienie dwóch wymienionych stopni nawożenia z ożywionej i uduchowionej duszą przyrody, pod kierownictwem trzeciego — ideami niesionej ludzkiej pracy — jest dziedzictwem zachodnio-chrześcijańskiej kultury rolnej. Teraz, gdy mądre instynkty tego dziedzictwa zanikły, moralne impulsy w praktyce nawożenia muszą być zdobywane z myślącej kontemplacji mądrości, która skrycie działa w przyrodzie. Jest ona wyrazem makrokosmosu działającego z przeszłości. Sama przyroda troszczy się o ułożenie substancji w nawozie krowim, w kompoście roślinnym i w kryształach ziemi. Ułożenie to powtarza się według praw mądrości kosmicznej przeszłości. Gdy kryształ soli rozpuszcza się w wodzie, przez odparowanie znowu powstają kryształy soli tego samego rodzaju. Z nasienia rumianku znowu wyrasta rumianek. Czy to ułożenie substancji, zestalone w «dzieło», może zostać ożywione w tym sensie, by otworzyło się na siły stającego się kosmosu? Czy to, co chrześcijańskie w rolnictwie przyszłości, polega na tym, że ułożenie substancji, które w makrokosmicznym rozwoju dobiegło końca, będzie mogło się w przyszłości przemieniać przez wolny czyn człowieka? Podstawowym tematem Kursu rolniczego Rudolfa Steinera jest ożywienie samej Ziemi. Temu celowi służą oba opisane już preparaty do opryskiwania — «nawóz rogowy i preparat rogowo-krzemowy». Następuje teraz korowód sześciu preparatów kompostowych, czyli nawozowych, stosowanych jako dodatki do nawozów roślinnych i zwierzęcych, również w dawkach homeopatycznych. Rudolf Steiner otwiera ten korowód opisem preparatu z krwawnika, w którym temat metodyczno-kompozycyjny rozbrzmiewa niejako w pełni. Dlatego właśnie przy preparacie z krwawnika zostanie on opisany obszerniej. Odchylenia od tematu przewodniego przy wytwarzaniu innych preparatów pozwolą tym wyraźniej ukazać ich własny charakter.