Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1274/pl

362

Siarka pośredniczy między tym, co duchowo-kosmiczne, a substancjami ziemskimi. Porządkują się one zgodnie z siłami duchowego praobraz u — na przykład krwawnika — i ukazują go w formie czy postaci tej rośliny. W żywym siarce można mówić jako o nośniku stwarzającego z ducha princypium, które wyraża się w formie, w kształtowaniu postaci. Potas jako sól odgrywa rolę nośnika substancjalnego princypium i jest tym samym reprezentantem tego, co ziemskie. We wzajemnym działaniu obu tych biegunowych princypiów dokonuje się w roślinie, stopniowo się wznosząc, tworzenie białka. Na każdym szczeblu swego ukazywania się — od nasienia aż po kwiat — roślina, a w szczególności krwawnik, jest obrazem tej polarności. Widzimy ją przed sobą w sposób czysto przedmiotowy, gdy kładziemy nasienie w ziemię. W nasieniu skupia się praobraz rośliny. Żyje w nim to, co kosmiczne, «jako forma rośliny». Nasienie otoczone jest próchnicą — kształtującym czynnikiem w sferze ziemskiej — oraz mineralnymi składnikami gleby: krzemem, wapniem, gliną i solami rozpuszczonymi w wodzie. Otacza je więc ziemska substancjalność, która traci jednak swój charakter w tym stopniu, w jakim jej mineralne składniki są gruntownie skrystalizowane, a przez to nierozpuszczalne w wodzie — jak na przykład kwarc. W krysztale kosmiczny praobraz minerału ukazuje się jako forma. W rozpuszczonej substancjalności panują fizyczno-ziemskie prawa.