Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1283/pl

Aus BiodynWiki

Przemiana materii płynów kończy się w pęcherzu. Wchłania on, koncentruje i wydala na zewnątrz to, co nerka — sprawująca pieczę nad przenikniętym duszą organizmem płynnym — uwalnia z wnętrza jako niepotrzebne. Czynność nerek i pęcherza pozostaje w uderzającym związku ze swym biegunem przeciwnym — skierowaną ku zewnętrzu czynnością układu nerwowo-zmysłowego. Dotyczy to przede wszystkim oka, a u jelenia poroża, które po obumarciu przez kilka miesięcy aż do zrzucenia staje się rodzajem wyczuwającego narządu zmysłów. Oko wydaje się — w swej budowie zdominowanej niemal wyłącznie przez prawa fizyczne — jak kawałek świata zewnętrznego, który «na kształt zatoki» wgłębia się w organizm.[1] Poroże wyrasta jako kość kończyny ponad głowę i zamiera dosłownie w przedmiot świata zewnętrznego.

  1. Vgl. Rudolf Steiner: Von Seelenrätseln, GA 21, Kap. «6. Die physischen und die geistigen Abhängigkeiten der Menschen-Wesenheit», Dornach 1983, S. 158: «In die Sinne erstreckt sich die Außenwelt wie in Golfen hinein in das Wesen des Organismus.»