Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/131/pl

To sakralno-artystyczne zdolność Prapersów nie wyczerpywało się wyłącznie w wykształceniu zwierząt domowych i roślin uprawnych, lecz odnosiło się również — i właśnie — do uprawy ziemi. Uprawa roli rozwinęła się tam, gdzie «organizm w naturalnym wzroście» oferował idealne warunki do rozwinięcia się. Były to wymienione doliny górskie i obszary rzeczne afgańskiego i wschodnio-irańskiego wyżu, które ku południowemu zachodowi gubiły się w pustynnych i na północy w turańskich obszarach stepowych. Tu wymagany był człowiek czynu. Przez kunsztowne systemy nawadniające, m.in. przez ujęcia źródeł w sztolniach wbijanych głęboko w zbocza dolin, gleba była z jednej strony ożywiana przez wodę, z drugiej zaś przez pług rylcowy i motykę częściowo doprowadzana do obumierania. Tu obsługiwanie wzajemnej gry śmierci i życia, tego Obumrzyj i Stań się, staje się sztuką. Każda mechaniczna ingerencja w glebę oznacza pobudzenie procesów rozkładu. W ten sposób tutaj uzasadnia się wysoka sztuka uprawy roli, która w związku z uprawą roślin uprawnych opiera się na panowaniu nad życionośnymi kosmicznymi i śmiercionośnymi ziemskimi siłami.