Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1316/pl

W kwiatach, które owijają i zamykają kulistą postać swobodnie stojącego rumianku, jego przeniknięte światłem, ciepłem i powietrzem jestestwo pojawia się raz jeszcze na wyższym poziomie. Proces siarkowy przenika — w porównaniu z krwawnikiem — w odmienny sposób całą roślinę aż w dół do korzenia. I zamiast utrzymywać potas żywo w żywiole ziemskim i wodnym jak tamten, rumianek eteryzuje wznoszący się potas-wapń w obszarze oddziaływania ciepła i powietrza, osiągając szczyt w kwiecie, który wydziela intensywny zapach. To, co w kwiecie dobiega procesualnie końca, stanowi w preparacji rumianku początek czegoś nowego. To odwrócenie na lewą stronę zostaje zapoczątkowane przez wypchanie zebranych kwiatostanów rumianku w zwierzęcą otulinkę formową — odcinek jelita cienkiego krowy (rycina 27). Jelito cienkie (Intestinum tenue) łączy się z dwunastnicą (Duodenum) przychodzącą od żołądka, przechodzi w jelito biodrowe (Ileum), które wpada do jelita ślepego (Caecum). Długi odcinek środkowy tworzy jelito czcze (Jejunum), które w kształcie girland lub wieńca otacza spiralnie ułożoną tarczę okrężnicy (Colon). Ta tworzy środkowy odcinek jelita grubego między jelitem ślepym (Caecum) a odbytnicą (Rectum). Do preparacji nadaje się jelito czcze. W nim odbywa się — zapoczątkowane przez wydzieliny wpływające do dwunastnicy (wątroba, żółć, trzustka) oraz przez gruczoły własne jelita — główne trawienie. Ściana jelita czczego jest wielokrotnie powiększona przez gęsto ułożone kosmki jelitowe. Chronione przez potężną błonę śluzową (Mucosa), naczynia krwionośne i limfatyczne sięgają w kosmkach głęboko do kanału jelitowego. W nim dzięki wydzielinom gruczołowym i bakteryjnemu rozkładowi następuje niemal całkowita mineralizacja przyjętego pokarmu. Jest to intensywne wydarzenie metaboliczne, któremu towarzyszą rytmiczne ruchy rozluźniania i ponownego prostowania kosmków jelitowych oraz perystaltyka ścian jelitowych poprzez warstwę mięśniową, która z kolei przez mocno przetkaną tkanką nerwową, niemal przezroczystą błonę — surowicówkę (Serosa) — oddziela ścianę jelitową od wnętrza jamy brzusznej. To rozczłonkowanie na trzy błony i trójdźwięk ich funkcji wykazuje też pęcherz jelenia. A jednak oba układy narządów pozostają względem siebie polarne. Pęcherz centruje i gromadzi ciecz wydzieloną przez nerkę

376