Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1330/pl

Cały wzrost pokrzywy, jej skłonność do skromnego rozrastania się wszędzie tam, gdzie przez ludzką rękę coś popadło w nieład — na przykład w miejscach, gdzie panuje gnicie albo gdzie leżą hałdy gruzu, lub na zaniedbanych pastwiskach i tam, gdzie stare maszyny rdzewieją w zaroślach, czy też na glebach z blisko powierzchni zalegającą wodą gruntową bogatą w żelazo, a dalej wszędzie tam, gdzie w krajobrazie powstają strefy przejściowe, jak przy miedzach, skarpach wodnych, żywopłotach i skrajach lasów — to wszystko, a także intensywna zieleń liści, będąca wyrazem działania azotu, przede wszystkim jednak żelaza, bez którego zawierający magnez chlorofil nie mógłby się tworzyć, jak również surowy ład jej okazałej, wyprostowanej postaci — wszystko to wskazuje, że pokrzywa opanowała proces żelazowy, wyraz wzmożonej siły Ja. Gdzie rośnie, tam dzięki swemu «wspaniałemu działaniu wewnętrznemu» tworzy ład w środku pomiędzy «tym, co w górze, i tym, co w dole». Wytwarza harmonijne wyrównanie jednostronnych procesów glebowych, tworząc niezwykle trwały, okruchowy próchniczny humus wierzchni.