Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1334/pl

Pokrzywy rozrastają się przez rozłogi łodygowe (kłącza) w kolonie o wysokości od jednego do dwóch metrów. Pędy rozłogowe mają żółtawe zabarwienie, biegną płasko pod ziemią, rzadziej nad nią, i wysyłają ze swych węzłów żylaste, również żółtawe sznury korzeniowe w głąb, od których następnie biała, drobna korzeniowina, bogato rozgałęziona, przenika warstwę wierzchnią gleby. Z węzłów kłącza wyrastają ku górze każdorazowo dwa pędki. Dążą w górę z zdecydowaną siłą wyprostowania i surowym harmonijnym, geometrycznym ładem. Wyspowo skupiają się pędy i odgraniczają ku zewnątrz obronną osłoną, która w silnie zacieniającym ulistnieniu zamyka w sobie wnętrze. Pokrzywie właściwe jest «działanie wewnętrzne», które koncentruje się w tej przestrzeni wewnętrznej, rozciąga w przestrzeń korzeniową i w ten sposób harmonizuje nieuporządkowane życie gleby i przekształca je w żyzny, trwały humus wierzchni.