Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/135/pl

Postępując z wschodu na zachód, do drugiej epoki kulturowej Prapersji przylega trzecia poatlantycka epoka kulturowa, która ku południowemu zachodowi wchodzi w przestrzeń kulturową starożytnego Egiptu, a ku zachodowi w dwurzeczu rozgałęzia się w następujące po sobie kultury Babilonii, Chaldei i Asyrii. Ta trzecia epoka rozciąga się od początku trzeciego tysiąclecia aż po ósmy wiek przed Chrystusem. W jej obrębie ówczesna ludzkość wkracza nagle z mitologicznej prahistorii neolitu w dającą się uchwycić zewnętrznie historycznie Epokę Brązu. W starożytnych Indiach byli to siedem świętych Riszi, którzy inspirowali bieg kultury z wyroczni przyporządkowanych poszczególnym planetom. Na świętych Riszi nastąpił Zaratustra, który zainaugurował kulturę praperską i jej misteria. Założycielami kultury starożytnoegipskiej i jej misteriów byli Thoth albo Hermes Trismegistos; a tymi starej Mezopotamii, starej kultury babilońsko-chaldejskiej i jej misteriów — Gilgamesz i związany z nim Wtajemniczony Eabani. W miejsce kapłańsko-królewskiego ustroju Prapersji wstąpiło królestwo — w Egipcie faraonów — pozostające wszakże w ścisłym związku z misteriami. W tej epoce kulturowej ludzkość, tracąc w znacznej mierze stare instynktowne jasnowidzenie, postępowała ku wykształceniu duszy doznań. Pod przewodnictwem królów i misteriów działających w tle dusza doznań wykształcała się w stopniowym przebudzeniu Ja jako samodzielny człon duszy. Ten krok ku dalszemu rozjaśnieniu świadomości ujawnia się od samego początku jawnie w najmonumentalniejszych sakralno-artystycznych tworach sztuki ludzkości — w piramidach Sakkary i Gizy w Egipcie oraz, w Sumerze, wczesnym Babilonii, w zakładaniu miast, które odgradzały się potężnymi murami od otaczającej przyrody. Tu, jak i w następnych czasach, zwłaszcza egipskich

47