Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1363/pl

Spośród roślin preparatowych dąb szypułkowy (Quercus robur) jest najbardziej reprezentatywną dla naszych szerokości geograficznych drewniejącą rośliną trwałą. Do preparacji używa się jego kory, względnie borku. Jest to tym bardziej zaskakujące, że w przypadku wszystkich innych roślin preparatowych do preparacji wykorzystuje się koszyczki kwiatowe — lub, jak w przypadku pokrzywy, ze względu na jej kwiatopodobny charakter, cały pęd. Kwiat dębu jest jednopłciowy i jeszcze mniej okazały niż kwiat pokrzywy. Tylko w formie liści i owocniku osadzonym w miseczce — żołędzi — nieomylnie objawia się typus tego drzewa. Kto chce w obrazowej oglądalności zbliżyć się do wyjątkowości drzewnej natury dębu, musi zwrócić wzrok ku powolnemu, stopniowemu stawaniu się jego potężnej, sękatej, samej siebie afirmującej postaci — i na tym tle — ku procesowi substancji, który przejawia się z jednej strony w tworzeniu się kory i borku, z drugiej w twardym, odpornym drewnie rdzeniowym. Proces ten wychodzi ze strefy ożywionego kambium ku wnętrzu i na zewnątrz, przybliżając się w każdym przypadku, jako produkt końcowy roślinnego stawania się, z powrotem ku temu, co mineralne. Badanie duchowe wskazuje przy tym na znaczenie procesu wapniowego w korze dębu i na to, jak utrzymuje on rośliny w zdrowiu: «schafft Ordnung, wenn der Ätherleib zu stark wirkt» (wprowadza porządek, gdy ciało eteryczne działa zbyt silnie). W strefie życia, we łyku kory, obok kwasów garbnikowych i innych substancji aromatycznych tworzy się w pojedynczych komórkach organiczny związek wapnia — szczawian wapnia — który krystalizuje w wakuolach komórkowych i w borku wytrąca się w druzach krystalicznych, a ponieważ jest trudno rozpuszczalny w wodzie, długo się tam utrzymuje.