Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1366/pl

Pęd młodego dębu rośnie pionowo ku górze z okółkowato osadzonymi rozgałęzieniami i pod względem tego typu wzrostu podobny jest do innych drzew liściastych. Ale już od początku nieomylnie objawia się praobraz dębu w tak charakterystycznym dla niego, wciętym i klapowanym liściu. Dopiero po mniej więcej 20 latach młodości wygląd dębu szypułkowego zmienia się w swoistą mu formę wzrostu — szeroko rozpostartą, nieregularnie luźniejszą i prześwietloną koronę (Rysunek 29, s. 401). To, co w formie liści dawało się już od początku przeczuć, w następnych dziesięcioleciach ogarnia z mocą całe drzewo. Potężna siła wzrostu, która trwać może nawet w tysiącletnim dębie, działa we wszystkich jego członach jak spiętrzana, widoczna w tym, że zeszłoroczne pędy przewodnie zostają w tyle i zarastają przez pędy boczne, przez co powstaje nieregularny przebieg konarów rozwijających się na kształt pnia. Tak samo liście spiętrzają się na czubkach pędów w pęczki; pień «spiętrza się» ku wnętrzu w wielką twardość drewna, ku zewnętrzu — w zagęszczający się, trwale przylegający borek.