Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1376/pl

Jak w pełni rozwinięty kwiat zamarza w formę, barwę oraz ulatniające się substancje zapachowe, tak liściowo-pędowy wzrost dębu — w borek. W nim wszystko, co wcześniej było przeżyte, przybiera sztywną, martwą formę; to, co było zielone, staje się gliniasto-brunatne i rdzawe; a to, co było związane z łatwo lotnymi substancjami aromatycznymi, ulotniło się. Tak widziane, w borku dopełnia się bliski jeszcze ziemi i niedokończony proces kwitnienia, czyli sulfuryzacji. Substancje nie są jeszcze całkowicie wyswobodzone ze swej fizycznej prawidłowości. Wapń jednak, wyniesiony w życie rośliny, wchodzi w połączenie z siarkowym kwasem szczawiowym, który z tego życia powstał. Krystalizuje w szczawian wapnia w różnych formach krystalicznych: romboedrycznej, słupkowej i igłowej lub oktaedrycznej w podwójnych piramidach. Rozróżnia się piasek krystaliczny, kryształy pojedyncze, zbliźniaczone, druzy i sferity. Szczawian wapnia tworzy się w plazmie komórkowej. Kryształy w stadium młodości otoczone są zawsze plazmatyczną osłoną, która dojrzewając w borku obumiera. To, co z wielorakich kompozycji substancji kory pozostaje w borku, to trudno lotne węglowodory i kryształy szczawianu wapnia. W tych ostatnich wapń obecny jest w strukturze, która swoje ukształtowanie otrzymała z życiowego kontekstu dębu. Z borku uszło życie, lecz to, co astralne — ono, które stworzyło tę strukturę (formę) — pozostaje związane z tym, co fizyczno-substancjalne, a więc także z

394