Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1377/pl

niskopolimeryzowanymi węglowodorami oraz z osadzonymi w tym życiowym kontekście szczawianami wapnia. Borek pozostaje trwale zrośnięty z korą. Proces, który w borku dochodzi do końca, można porównać z nawozowym działaniem kompostu: przekazuje glebie coś, «co ma skłonność do tego, by bardzo silnie przenikać to, co astralne, z tym, co ziemne, bez pośrednictwa tego, co eteryczne». Proces ten dokonuje się na najwyższym poziomie w kwiecie. Pod przewagą procesu sulfuryzacji, równoznacznego z astralnym oddziaływaniem, rozkwita on, objawiając w ten sposób swą istotę w obrazie — i jednocześnie w ten obraz formy i barwy zamarza. W kwiecie dokonuje się całkowita przemiana tego, co fizyczne, substancjalności ziemskiej. W borku dokonuje się również rodzaj procesu kwitnienia, który jednak na niższym poziomie zatrzymuje się w połowie drogi. Nie dochodzi do przemiany substancji, lecz do sulfuryczno-astralnego zachowania organo-mineralnej kompozycji substancji — wypadłej z życia kory, uformowanej w określoną organiczną «strukturę».