Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1386/pl

Czaszka dzieli się na część twarzową i część mózgową. U noworodków obie tworzą jeszcze jedną zwartą, zbliżoną do kulistej formę — taką, jaką człowiek zachowuje przez całe życie. Część twarzowa wydłuża się następnie w krótkim czasie młodości zwierzęcia i odtąd dominuje kształt głowy. Głowa grozi tu poniekąd zalaniem przez siły przemiany materii. To zjawisko i jego opanowanie przejawia się szczególnie wymownie u zwierząt z porożem, a inaczej u bydła. Jeleń samiec na przykład dokonuje co roku na nowo ogromnego wyczynu metabolicznego: z czaszki mózgowej wyrasta silnie ukrwione, pokryte aksamitną skórą poroże. Dzieje się to w pierwszej połowie roku. Z początkiem drugiego półrocza moc sił metabolicznych wdzierających się w głowę zostaje wygnana z poroża — zamiera ono w kostną, obejmującą przestrzeń wewnętrzną formę rozgałęzionych tyk i staje się potężnym narządem zmysłowym, wyczuwającym obrzeże ciepła, światła i powietrza. Zimą jest zrzucane. Nie inaczej, a jednak biegunowo, rzecz się ma z wyrostkami głowy u bydła — rogami, rosnącymi rok po roku i jednocześnie zamierającymi w rogową osłonę. Przez te skierowane ku wewnątrz narządy zmysłowe potężny napór przemian metabolicznych na organizację nerwowo-zmysłową jest odpychany przez martwą rogową osłonę z powrotem w ciało. W ten sposób bydło, inaczej niż jeleń, chroni nerwowo-zmysłowe siły głowy przed napierającą mocą sił metabolicznych.