Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/139/pl

Różnorodność kultywowanych gatunków roślin, hodowanych gatunków zwierząt domowych — to wszystko już istniało, było dziedzictwem kultury praperskiej. Teraz jednak świadomość zwraca się bardziej ku przestrzenności ziemi. Zdolność ta pozwalała brać dokładne miary, kształtować kamień dłutem i młotem, i łączyć jeden z drugim, powierzchnię z powierzchnią, w najcieńszej spoinie — jednym słowem: uprawiać wysoką sztukę rzemiosła, każdym uderzeniem młota — z siły własnego doznania — odciskać na martwym kamieniu formę. Ta zdolność określała też subtelność w obróbce gleby, w uprawie roślin i w hodowli zwierząt. Przewagę miały jednak naturalne warunki — wystarczy pomyśleć o siedmiu tłustych i siedmiu chudych latach w Egipcie, o których mowa w Biblii. A jednak ludzie potrafili, poprzez wysublimowane systemy nawadniania i odwadniania, okiełznać potęgi przyrody i utrzymać się w budowaniu swej wysokiej kultury. Wyjątkowym przykładem takiego kunsztownego osiągnięcia jest Kanał Józefa (arab.: Bahr Yussuf), który odgałęzia się od Nilu w środkowym Egipcie, biegnie przez ok. 350 km wzdłuż zachodniego brzegu Nilu i przy wejściu do oazy Fajum pokonuje próg doliny. Stamtąd zasila w przemyślnym systemie nawadniania i odwadniania rozległą misę oazy i czyni ją po dziś dzień jednym z najbardziej urodzajnych ogrodniczych krajobrazów Egiptu. Ze względu na fakt, że kanał do dziś nosi imię «Józefa» i — jak stwierdza Emil Bock — nie ma wątpliwości, że za tym imieniem kryje się biblijny Józef, można przyjąć, że to on był budowniczym systemu kanałów. Józef, działający w Egipcie około 1750 r. przed Chr., łączy w sobie kulturę misteriów Babilonii i starożytnego Egiptu.