Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1408/pl

W przeciwieństwie do krzemu Rudolf Steiner opisuje wapno jako to, co chce «an sich heranziehen» («przyciągać wszystko ku sobie»). «Was der Kalk haben will, lebt im Pflanzlichen» («To, czego wapno chce, żyje w tym, co roślinne»). «Das Kalkige ist die allgemeine äußere Begierde im Irdischen» («To, co wapienne, jest powszechną zewnętrzną żądzą w tym, co ziemskie»). W tej właściwości «żądliwości» wyżywa się przyrodniczo nieorganicznie martwe wapno. Przez procesy życiowe roślin — a w szczególny sposób dębu — zostaje ono stopniowo wyzwolone z tego przykucia do tego, co ziemskie. Z tego ożywionego stanu zostaje wydzielone w korę-borkę w taki stan, który wprawdzie zbliża się ku mineralnemu, lecz w swej «strukturze» odciska na osadzonym w tkance kory-borki szczawianie wapnia piętno organizacji sił kształtujących dębu. Czy nie można w tym widzieć sensu trzech opisanych kroków wywrócenia na nice preparacji, mianowicie że «natura żądliwa» martwego wapna odwraca się w swoje przeciwieństwo? W swym układzie sił przemienia się w stan, w którym niczego już nie chce dla siebie, lecz przekazuje roślinom siły, dzięki którym mogą się bronić przed chorobotwórczymi i szkodliwymi wpływami z zewnątrz. Wapń w wapieniu zostaje przez procesowe kroki preparacji wydobyty ze swych ewolucyjnie utrwalonych stanów; z biorącego staje się dającym, uzdrowicielem w życiu roślin.