Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1439/pl

Obok mniszka lekarskiego jeszcze inne gatunki złożonych, jak podróżnik (Cichorium intybus), sałata kłująca (Lactuca serriola), mlecz polny (Sonchus arvensis), a także wilczomleczowate (Euphorbiaceae), prowadzą w swych tkankach sok mleczny. Jest on białą, mleczną emulsją, która — w przypadku mniszka, i to czyni go jedynym w swoim rodzaju — przebiega w kanalikach rurkowatych jednolicie przez całą roślinę. Od korzenia zgrubiałego na kształt rzepy biegną one przez łodygę cofniętą ku szyjce korzeniowej, dalej w środkowe żebro liści, a wreszcie przez powietrzny łodyżka kwiatowa aż po dno kwiatowe. Sok mleczny łączy wzajemnie tak wyraźnie od siebie odseparowane człony mniszka w jedną całość. Stajemy tu przed zagadką! Czyż nie należy przypisać temu sokowi mlecznemu zarówno natury salnej, jak i sulfurycznej — a ileż bardziej jeszcze merkurialnej? Czyż nie jednoczy on w sobie wszystkich trzech jakości? Czy istnieje tu w ogóle zasadnicze prawidło rośliny kwiatowej — wznoszące oczyszczanie tego, co mineralno-substancjalne, i jego eteryzacja w procesie kwitnienia?