Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/146/pl

Wyrocznia w Delfach, otwarta dla każdego, przemawiała do duszy rozumowej. Wychowywała do samodzielnego myślenia. Ten, kto szukał rady, musiał z umocnienia myślenia potrafić wnieść pytanie, a odpowiedź delfickiej Pytii żądała znów, przez swą wieloznaczność, indywidualnego myślenia. Grecy nosili w sobie uwewnętrznioną całą mądrość misteriów przeszłości, jak echo, które milknie. Stary Grek wychodził wszakże stopniowo spod niegdysiejszego prowadzenia misteriów; ujmował siebie jako całego człowieka, jako myślącą osobowość, która w doskonałej harmonii, wszędzie szukając środka, przeżywała się między apollińskim przeżywaniem świata a dionizyjskim przeżywaniem własnych głębin duszewnych. Z tych dwóch duchowo-rzeczywistych źródeł tworzył Grek swe wielkie dzieła sztuki; kształtował fizyczno-materialną martwą materię i wciskał w nią swego ducha poprzez nadawanie formy. Z wieczornej zorzy misteriów wyłoniła się poranna zorza greckich twórczości artystycznych. Czy w rzeźbie, architekturze, muzyce, malarstwie, poezji czy filozofii – we wszystkim człowiek stoi w centrum jako odwzorowanie boskości. Z przeżywania własnej cielesnej postaci tworzy rzeźby, które czystą formą unoszą człowieka ponad siebie w to, co boskie, i buduje świątynie, których przestrzenna forma jest odmierzona wedle miary człowieka. «Grecka świątynia przedstawia urzeczywistnienie wybudowanego organizmu.» A jednak, tak nieosiągalnie wysoko – właśnie grecka rzeźba i architektura

51