Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1460/pl

niejako ideę wszechogarniającego narządu zmysłowego, który zanurza się w zmysłowy mrok przemiany materii i jest odjęty świadomości. Pojęcie «krezki», wymieniane w piątym wykładzie Kursu rolniczego, oznacza coś szczególnego — pole funkcyjne, na którym to, co ogólne, przekształca się w wysoce swoistą czynność: mianowicie w taką, która w swej pełnej postaci znajduje się wyłącznie w przewodzie pokarmowym. Jej wyjątkowość wynika z bliskiego związku z «zadatkiem Ja», omówionym w rozdziale «Bydło» (s. 146 i n.). Dyspozycja owego zadatku w bydle jest wyznaczona przez długą drogę intensywnej czynności trawiennej, której szczytem jest przeżuwanie. Wynik tego trawiącego odsłaniania substancji jest postrzegany przez surowicę otrzewnową krezki. Promieniuje ona jako siła astralna w głąb wnętrza ciała oraz do krwiobiegu, a ten unosi ją aż po biegun nerwowo-zmysłowy głowy i tkwiące na nim rogi, gdzie zostaje z powrotem spiętrzana. Na wyższym szczeblu wyzwala to na nowo impuls świadomości, którego wynik z kolei promieniuje z powrotem do jamy ciała i poprzez obie blaszki surowicze krezki udziela się zawartości jelita. Zawartość ta jest teraz przesiąknięta siłami, które z bieżącej aktywności życiowej bydła dotarły do jego nadzmysłowej rzeczywistości istotowej. Wraz z wydalaniem ten potencjał sił — «zadatek Ja» — dostaje się do świata zewnętrznego. Nadaje on nawozowi krowiemu jego wyjątkowo trwałą siłę nawozową. To dzianie się, wyłaniające się z wyższej istoty bydła, może uchodzić za kolejne wskazanie, że otrzewna stanowi coś «ogólnego», natomiast dwublaszkowe krezowe błony otrzewnej — coś szczególnego. To ostatnie spełnia w «wewnętrznym niebie», we wpuklionym kosmosie, zadanie rdzenne: pośredniczyć między trawieniem przeżuwacza a organizmem i z powrotem od organizmu ku układowi trawiennemu — który następnie staje się nawozem.