Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1499/pl

Siewka waleriany wytwarza początkowo korzeń palowy, który wkrótce obumiera. Łodyga pozostaje z początku zahamowana i z niej rozwija się luźna rozeta liściowa. W glebie, w strefie przejścia do korzenia, rozgałęzia się ona w kilka krótkich, walcowatych *rizomów* — rodzaj wegetatywnego owocowania w obszarze korzeniowym — skąd korzenie sięgają pękami łukowato na zewnątrz i w głąb. Obejmują sferycznie przestrzeń wewnętrzną otwartą ku dołowi, rozdzielają się we włóknienie drobnych korzeni i przedstawiają w ten sposób typ «korzenia irdisch» (Ilustracja 33). Rizoomy wykazują — w nawiązaniu do wypełnionej powietrzem łodygi — wewnętrzne kanały. W strefie przejścia do lekko zgrubiałych pęków korzeniowych, zawierających również substancje zapachowe, tworzą się ku jesieni pąki wyrastające w nowe pędy. Do tej formy wegetatywnego rozmnażania dochodzi jeszcze wytwarzanie rozłogów, które przy swoich węzłach pędowych korzenią się na nowo.