Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/150/pl

Stary Grek nie odczuwał przyrody jako czegoś zewnętrznego, od niego oddzielonego; przeciwnie – góry i doliny, wzgórza i równiny, źródła i cieki wodne, opływane przez pary wodne, przez powietrze i ciepło i płynące światło, przeżywał jako przeniknięte tą samą duchowością, którą znajdował żywo tkającą w sobie samym i impulsującą go duszewno-duchowo. To przeżywanie, przeniknięte przez przebudzającą się duszę rozumową lub uczuciową, stanowiło o jego artystycznej naturze; z tego przeżywania Grek kształtował krajobraz: pasterz – otwarte wyżyny górskie ze swymi stadami; winogrodnik i sadownik – tarasy stromych stoków; rolnik uprawiał zbożem równiny; a blisko siedzib ludzkich krzewiła się ogrodowa przestrzeń. W całym obszarze kultury grecko-łacińskiej dawny organizm w naturalnym wzroście, ukształtowany przez prawieki, przemieniał się – zachowując swój właściwy typ – w drobnoprzestrzenne, rozczłonkowane krajobrazy sadownicze i ogrodowe, niczym lustro kształtującej się duszy rozumowej lub uczuciowej.