Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1511/pl

Jak substancjalna różnorodność kory korzeniowej tworzy kontekst życiowy z rozetą liściową, tak następstwo liści pędu tworzy go z kwiatostanem. Przemiana form liści — wzwyż wzdłuż łodygi aż do kwiatu (metamorfoza liścia) — jest wyrażonym w obrazie wyrazem niewidzialnie zachodzących w żywym substancjalnych procesów budowania i przebudowywania. W emporwachseniu pęd przechodzi z obszaru Erdig-Wässrigen w obszar ciepła i prześwietlonego powietrza. Tu bezpośrednio i teraźniejszie promieniują siły słońca i sfer planetarnych. Dopiero tu duchowy praobraz waleriany odciska się obrazowo w swojej pełności w przetworzone wcześniej w korzeniu kłączowym dzianie się substancji. Jak w korzeniu kłączowym górę biorą siły działające w Erdig-Wässrigen, tak w wznoszącym się pędzie — siły światła i ciepła, pośredniczone przez powietrze. Czy to może być powodem, dla którego głuchy, przytłumiający świadomość zapach i cierpko-gorzki smak korzenia kłączowego w liściach niemal nie występuje, natomiast w mniej intensywnej formie pojawia się w łodydze? W korzeniu owe jakości zagęszczają się i koncentrują, w następstwie liści natomiast wprawiają się w ciągłą przemianę w ruch.