Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1519/pl

Pojedynczy kwiatek jest niepozorny i swój bladoróżowy kolor ujawnia w pełni dopiero w kwiatostanie jako całości. W czasie gdy kwiaty na najwyższej kondygnacji wierzchotki rozwijają się, te na niższych więdną i przechodzą w stan owocowania. To wyjaśnia zadziwiająco długi czas kwitnienia. Kwiat wykazuje wyraźną asymetrię: pięć płatków kwiatowych nierównej wielkości, zrośniętych u podstawy w rurkę, oraz trzy pręciki. Hoerner interpretuje ją jako «znak bardzo silnej indywidualizacji, wywołanej przez pierwiastek astralny głęboko ingerujący w roślinę». Wskazówka ta ma oparcie także w tym, że łodyga, czyli zasada pionowości, dominuje kształtowanie formy waleriany — to znamię, że duchowy praobraz tej rośliny, jej własna istota, uzmysławia się w pionowej osi Ziemia–Słońce. Ów stan rzeczy świadczy dalej o silnym związku waleriany ze światłem, a tak samo z ciepłem, widocznym w wysokiej zawartości substancji łatwopalnych. Ciepło jest prażywiotem i nośnikiem istoty we wszelkim bycie i stawaniu się.