Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1579/pl

Zielony pęd skrzypa polnego zbiera się w okolicach Nocy Świętojańskiej, w czasie jego największego wegetatywnego rozkwitu, w słoneczny dzień, a następnie suszy się, cienką warstwą rozłożony w przewiewnym cieniu. Co do dalszego postępowania Rudolf Steiner wyjaśnia: «że z Equisetum arvense robi się rodzaj herbaty, dość mocno zaparzanej, którą się rozcieńcza, a następnie używa jako gnojówkę na te pola […] [, na których; uzupełnienie autora] chce się zwalczać śnieć i podobne choroby roślin». Stappung udokumentował na całym świecie wielorakie praktyki parzenia herbaty ze skrzypu, z uwzględnieniem czasu gotowania i następującej po nim fermentacji do gnojówki, jak również zimnej fermentacji świeżego ziela, czasu stosowania, ilości i częstotliwości, a także tego, czy preparat jedynie zapobiega, czy też wykazuje działanie przy ostrym porażeniu grzybowym. Z sumy doświadczeń z parzeniem wykształciła się następująca receptura: «W dziesięciu do dwudziestu litrach wody gotuje się słabo przez około godzinę 200 do 300 gramów suszonego ziela. Przy użyciu świeżego ziela — około 1,5 kg na tę samą ilość wody.» Dłuższy czas gotowania jest niezbędny, by z jednej strony otworzyć silnie skrzemionkowaną obwodową tkankę komórkową, z drugiej zaś — by utrzymać ten proces w powszechnym prapierwiastku ciepła.