Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1621/pl

Dalej ku wnętrzu brzucha następuje jelito. Jego koniec — jelito grube — przetwarza mikrobiologicznie część jeszcze pozostałych resztek pokarmowych i wydala to, co nie nadaje się już do dalszego przetwarzania. Jest to również proces pozostający pod wpływem Księżyca. Początek jelita stanowi jelito cienkie — długa, ułożona w pętle rura o wewnątrz niemal nieograniczonej powierzchni. Tu działanie Wenus zapewnia selekcję substancji pokarmowych: wydalanie ku jelitu grubemu i wchłanianie soków trawiennych do układu chłonki i krwi. Wspierane jest ono i modyfikowane przez działanie Merkurego. Przejawia się ono w rytmicznych procesach ruchowych perystaltyki, kosmków jelitowych, aż po dynamikę wydzielin gruczołowych i strumieni substancji przenikających ściany jelita. Siły Merkurego stawiają się pośrednio między działaniem Księżyca i Wenus. Z jednej strony dostosowują się do zmieniających się warunków, z drugiej zaś — działanie Merkurego przekracza granice, które oddzielają wnętrze od zewnętrza.