Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1664/pl

W nim. Nie inaczej jest u rolnika, na jakikolwiek cel kieruje właśnie swoje działanie. Gdy dąży do tego, by obrobić pole, potrzebuje pługa, kultywatora i brony, żeby przygotować zagonek siewny; podobnie ma się rzecz przy pielęgnacji upraw w odniesieniu do zgrzebła i motyki, a dalej przy zbiorach, gdzie chodzi o szybkie, pewne i oszczędzające glebę sprzątnięcie plonu.

477

Obraz idei, który prowadzi rolnika do wszystkich tych czynności, żyje w nim, a pole, rośliny, pogoda itd. mówią mu, co należy zrobić — tak jak kamień mówi rzeźbiarzowi, jak i gdzie ma przyłożyć dłuto i jak silny ma być cios. Ponieważ jednak rolnik obcuje z ożywioną i uduchowioną przyrodą, a więc z czymś istotowym, co samo sobie nadaje formę i staje się dziełem sztuki, jest ona dla rolnika na poziomie rzemiosła wielką nauczycielką. Czego potrzebuje rolnik, to nauki o źródłach, z których jego nauczycielka czerpie i tworzy — czy to w uprawie roli i ogrodnictwie, w hodowli zwierząt i gospodarce łąkowo-pastwiskowej, w sadownictwie i hodowli lasu, i w kształtowaniu krajobrazu. Musi to być nauka o tym, co nieustannie staje się i umiera, która w sposób konieczny wyznacza cel rolnika. A jego sztuka polega wtedy na tym, by z przeżytej mądrości, z czuto-wiedzącą prawdą, przez swoją rzemieślniczą pracę tworzyć powiązane ze sobą związki, dzięki którym w całej różnorodności rośliny kulturowe, zwierzęta domowe i gleby kulturowe mogą się rozwijać w sposób idealnotypiczny. Sztuka rzemiosła stawia się w rolnictwie w jak najszerszej mierze w służbie natury. Jest to współzawodnictwo z tym, co natura jako wielka artystka swojego dzieła stworzenia wskazuje. Chodzi o to,