Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/1679/pl

Pojęcia tej ostatniej, z perspektywy rolnictwa, można myśleć w jedności z ideą «indywidualności rolniczej». Tak jak ta «wypełnia swoje istotę», gdy jest «pojmowana» jako taka, tak wypełnia się indywidualność człowieka, Ja, substancją istotową w tej mierze, w jakiej mocą Ja uduchawia swoje człony istoty — ciało fizyczne, ciało eteryczne i astralne — to znaczy: wyzwala je z ich związania z naturą. Wypełnienie istoty Ja stanowi drogę rozwoju człowieka poprzez inkarnacje. Im bardziej żyjące w ciele Ja postępuje naprzód w świadomości swej duchowej natury, tym bardziej może ono, z nadmiaru siły swego jestestwa, rozszerzać się ponad pozaludzką naturę i — przemieniając ją — przez ukierunkowaną działalność «uczyć się pojmować» gospodarstwo rolne «jako pewnego rodzaju indywidualność». To pojmowanie jest prawdziwie inauguracją ku przyszłości: mianowicie zaszczepić ideę rozwoju, wychodząc od człowieka budzącego się teraz ku swemu wyższemu człowieczeństwu, w zaistniałym bycie natury. Oznacza ono zarazem — mocą wyższego Ja — wyrzeczenie się tego, czego chce dla siebie Ja związane z ciałem, egoistyczne. W ten sposób wskazana jest droga, jak chrześcijaństwo może na nowy sposób znowu zapuścić korzenie w pracy przy ziemi. Ta perspektywa przyszłości uzasadnia usposobienie duchowe, z którego rolnik może dawać naturze w miłości to, czego ona nie ma — dar, przez który działanie istot przyrody w danym miejscu może indywidualizować się ku wyższej całości.