Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/173/pl

Od czasów praperskich z ludów rolniczych wyodrębniły się dwa podziemne nurty: ogrodnicy i sadownicy. Ci pierwsi hodowali i uprawiali rośliny warzywne, a także rośliny lecznicze i kwiaty. Rzemieślnicza wiedza i umiejętności trwały w strumieniu dziedziczenia, związane z rodziną i plemieniem. Tak jeszcze w latach 60. i 70. XX wieku w Teheranie żyli tzw. zarathustriści, którzy kontynuowali tę tradycję sięgającą daleko w czasy przedhistoryczne. Sadownicy znali się na hodowli, uprawie i pielęgnacji drzew owocowych. Columella († ok. 70 n. Chr.) pisze o sztuce cięcia drzew owocowych, która w starożytnym Rzymie była jeszcze przekazywana w pokoleniowym strumieniu. Te cztery nurty uprawy ziemi (łącznie z sadownictwem i ogrodnictwem) istniały obok siebie lub w luźnej wzajemnej relacji w osadach wiejskich, nie przenikając się jednak wzajemnie ku organizmicznej całości — we wzajemnym wspieraniu. Tak np. u Hindusów w Indiach, częściowo po dziś dzień, obornik zwierzęcy nie jest używany jako nawóz w rolnictwie czy ogrodnictwie, lecz jako materiał opałowy.