Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/188/pl

Wędrowny mnich, niosący w oczyszczonej duszy impuls Chrystusowy. Widzi się go może przy źródle, pradawnym, pogańskim miejscu świętym — zatrzymuje się; wycina w mroku lasu małą polanę i ciosem grubym skleja kaplicę, w której wnętrzu kryje się ołtarz. Widzi się, jak ludzie wychodzą z lasu, zbliżają się i otrzymują nauki, które czują jak duchowy pokarm dla swego Ja, które budzą w nich wolicjonalne Ja do pracy, które czynią z nich pomocników Jednego, mnicha. Zaczynają z nim wycinać las dalej, osuszają pobliskie bagnisko i uprawiają na rozświetlonej teraz pogorzeliskowej polanie rośliny z nasion, które otrzymali jako obce dobro kultury z rąk mnicha. Widzi się, jak wkrótce drewniana kaplica ustępuje miejsca romańskiej budowli kamiennej, która w swych groźnych, potężnych murach i wąskich otworach okiennych kryje się ochronnie przed jeszcze nie uśmierzonymi wokół siłami natury. I wreszcie spostrzega się, że wokół tego ufundowanego i ochrzczonego imieniem centrum wyrastają zagrody chłopskie i warsztaty rzemieślnicze. Wieś jest zrodzona — z kaplicą lub kościołem pośrodku i gruntami wiejskimi jako obwodem.